Terug in Bangkok

Even een berichtje om de lezers gerust te stellen. Ja, we zijn inmiddels weer terug in Bangkok, hebben en leuk hotel gevonden met een zwembadje ... en op een pleintje tegenover het hotel kunnen we zien hoe militairen aankomen en vertrekken in pantserwagens en bussen. Het is vreemd, toen we gisteren aankwamen, merkten we niets van alle demonstraties. In de avond nog, samen met de jongens, lekker rondgespoten met de waterpistooltjes op KaoSan en omgeving. Vanmorgen een rondje door de stad gereden met de tuk-tuk - dat hadden we beloofd aan Mika - en ook nergens iets verontrustends gezien.
Terwijl ik nu op tv beelden kan zien van een brandende bus en marcherende soldaten, zit ik hier, net als alle andere toeristen, gewoon wat te drinken en te eten. Hopelijk blijft dat zo. En hopelijk kunnen we overmorgen gewoon naar het vliegveld en onze vlucht halen...
We houden jullie op de hoogte!

Brandjes blussen

Het adres van Thong Tha resort in Bangkok hadden we thuis al opgezocht en kwam wel van pas toen we aankwamen op het vliegveld. Tien minuten later kwamen we er aan en het zag er mooi en netjes uit. Het personeel was heel erg vriendelijk en behulpzaam, maar sprak helaas nauwelijks Engels. Wel jammer dat dat het in de drukke randstad van BKK, ver van het centrum, ligt, er was verder helemaal niets in de buurt voor ons. De eerste avond hadden we daar geen moeite mee, moe als we waren van het reizen en de spanning van het paspoort.
De volgende ochtend deden we al snel weer een tukkie. Daarna gingen we naar het unieke kindermuseum. Toen we er aankwamen bleek het gesloten te zijn, maar gelukkig was er genoeg speeltuin bij het comlex om de rest van de middag met z'n allen te spelen. En eigenlijk was al dat speeltuig niet nodig: de echte, ouderwetse brandweerwagen die er stond, was om te spelen, en wakkerde Mika's enthousiasme en fantasie flink aan. Met z'n allen speelden we dat alles om ons heen in brand stond, we gingen blussen, belden in de "echte" telefooncel dat alles weer onder controle was, reden weer terug naar de kazerne... en lieten weer ergens een brandje ontstaan. Tibo begrijpt waarschijnlijk niet de details van het spel, maar hij doet gretig mee. Doet Mika "tatuutatuu", doet hij het later ook, gaat Mika met de slang aan de slag, staat hij dat later ook te doen.
De terugweg met de taxi was nog een probleempje: geen enkele chauffeur leek te begrijpen waar we heen wilden. Zelfs het kaartje, dat we mee hadden gekregen van een van de jongens van het hotel, werd pas door de 5e chauffeur begrepen....

Illegaal naar Thailand

De taxichauffeur die ons de dag ervoor naar Zakia had gebracht had deze ochtend geen zin. Ik had hem gezegd dat als ie er om 7.30 uur zou staan, hij ons naar het vliegveld kon brengen. Het was gelukkig geen probleem: er stond alweer een becak klaar om de jongens te vermaken... en om ons naar het vliegveld te brengen.
Ruim op tijd kwamen we aan op het drukke vliegveldje. Ik herkende gedeelten van onze aankomst, maar wilde daar niet meer aan denken. Op 't stoepje dronden we een bakkie koffie van Dunkin' Donuts.
Het land verlaten was, zoals verwacht, geen probleem. De vlucht naar KL was weer super-kort en we kwamen ook nog eens dezelfde tijd aan als dat we vertrokken waren ... Mika begreep niets van het tijdsverschil. Op het vliegveld van KL was geen transit gedeelte, dus moesten we echt langs de douane. We hadden en tactiek bedacht: gewoon beide kinderen op de arm aan de beamte laten zien. Mika ging altijd om een stempel op z'n arm vragen zodra hij er eentje zag... Ook de volgorde van de paspoorten hadden we geregeld: Mika's paspoort niet als eerst, maar ook niet als laatst. Acht, het is soms gewoon prettig om de illusie te hebben dat je invloed hebt op de gebeurtenissen... Maar de dame achter de balie - ook door ons uitgezocht - stempelde alle paspoorten. En net voordat we wilden verder lopen vermeldde ze nog wel even dat haar systeem aangaf dat het paspoort vernieuwd moest worden!
De eerste hobbel was genomen. Onderweg naar de vertrekhal zagen we de bekende gele M en besloten dat dat wel een leuke plek was om een bakkie te doen... (Dit was trouwens de eerste keer dat we op "zo'n" plek kwamen).
De vlucht naar BKK had ik een paar dagen eerder geregeld, via internet bij het kindertehuis. Toch bleef het vreemd om zo even klikker-de-klik een paar tickets te regelen. De vertrektijd was niet te scherp afgesteld, dus we hadden nog een paar uurtjes te overbruggen. Dat ging prima, de jongens speelden gezellig samen op de straat voor een bankje.
De vlucht naar BKK duurde 2.5 uur en verliep prima. Bij aankomst herkende ik dingen van zoveel weken geleden, het leek een vorig leven. Bij de douane vulden we de benodigde papieren in en zochten een geschikte, vrouwelijke beambte. Het duurde lang, mede door de stempels die Mika en Tibo op hun armen kregen, maar we kwamen er door. Zelfs geen opmerking over het vernieuwen van Mika's paspoort.
We waren opgelucht. Dat we vervolgens nog ruim 1.5 uur moesten wachten voordat de buggy op (een andere) transportband tevoorschijn kwam, kon daar niets aan veranderen!

Lawangikaanse Dagen

De dagen in Bukit Lawang waren prettig en rustig. Iedere dag gingen we wel een of twee keer met z'n allen de rivier in. We deden er ook onze wasjes. En met Mika een paar keer "bij het grote rotsblok" geweest om ons daar door de sterke stroming mee te laten nemen. We bezochten het kindertehuis, opgezet door Saskia en Ituk, hadden er leuke gesprekken en zongen liedjes met een paar jongens die er wonen. Onder begeleiding van Bambang, "Herrie" en "Andrej" bezochten we de bat-cave. Ook leuke ontmoetingen met en interessante verhalen van andere reiziger; zoals Julia, de dierenverzorgster uit Duitsland die verliefd was geworden op een jongen in Bukit Lawang, en Asif, de Christelijke Egyptenaar die zich een paar maanden ging verdiepen in het Boeddhisme. De familie die het guesthouse runde, met de broers Ama en Cornell, was vriendelijk en behulpzaam en zorgden voor een huiselijke sfeer.
Het bezoekje aan de Orang Oetang Rehabilitation Centre was leuk en de moeite waard, maar de avontuurtjes op de "gewone" dagen waren eigenlijk al voldoende, niet alleen voor de jongens.
Hoewel de dagen ontspannen waren, lag er nog wel een probleem in het vooruitzicht: Mika's paspoort. Zouden we Maleisie en Thailand nog wel in komen? We hadden contact met het consulaat in Medan en het was al snel duidelijk dat het te lang zou gaan duren om in Indonesie een nieuw paspoort te regelen. En de gedachte aan alle rompslomp die het met zicht mee zou brengen - de consul had al een lijstje opgegeven van benodigde papieren - maakte me al moe. Het was Anneke die tot mijn verrassing zei dat we het er maar op moesten wagen. En liever in Maleisie of Thailand op het vliegveld stranden, dan in Medan. Door het paspoortprobleem leek ons geplande bezoek aan Toba en Berastagi niet meer zo interessant.
Dankzij de euro's die we (toevallig) bij ons hadden, konden we net lang genoeg blijven. Toen wilden we wel weer terug, terug naar Thailand, waar ik eigenlijk wel een beetje "heimwee" naar had. En dan zouden we in ieder geval snel te weten komen of ons gokje ging lukken...
Terug naar Medan werden we vergezeld door Cornell. Na een nachtje in Zakia guesthouse waren we klaar en uitgerust, de rugzakjes vol met proviand en vol goede moed: snel zouden we wel zien hoe ver we zouden komen...

Vergeten hobbels

De vriendelijke tuk-tuk rijder, die voor het hotel stond en al meerdere malen met de kinderen zomaar een rondje had gereden (de jongens zijn er niet van af te slaan, zodra ze een tuk-tuk zien rennen ze erop af en klimmen er juichend op) bracht ons naar het Pinang Baris busstation. Met een tweede tuk-tuk lukte het wel om ons allemaal, met bagage, mee te nemen. Vanaf daar begon de 3 uur durende, heftige busreis. De hobbels en de kuilen was ik vergeten, maar eenmaal heen en weer slingerend in de hevig wiegende en piepende bus, kon ik me opeens wel weer vaag iets herinneren van 15 jaar geleden... Ik zat ingeklemd tussen de stoelen, probeerde ontspannen mee te bewegen met de bus en... genoot ... van een slapend roosje op mijn schoot.
De aankomst was een weldaad. Mijn benen en billen konden eindelijk weer eens ontspannen bewegen. Vriendelijk werden we opgewacht door tuk2-rijders, die ons naar het dorpje aan de rivier brachten, bij een eettentje van een vriend, waar weer een neef of broer zat die jungle-trekkings kon organiseren. De nasi goreng was in ieder geval lekker! En de lovende woorden in het gastenboekje van de gids maakten ons wel een beethe aan het twijfelen, zeker omdat er ook een verhaal in stond van een gezinnetje, maar we vonden het wel veel geld (in vergelijking met andere dingen in dit land). Maar een belangrijkere belemmering was dat we even goed op onze centjes moesten gaan letten: we waren vergeten om ruim geld mee te nemen en de dichtstbijzijnde ATM was ruim 2.5 uur terug... over die hobbelweg.
Het was fijn om het drukke Medan achter ons gelaten te hebben. We verbleven in Bukit Lawang Indah, een gezellig en huiselijk guesthouse, met een vriendelijke familie die de tent draaiende hielden. Wat we allemaal zouden gaan doen daar in de jungle, wisten we nog niet, dat wisten we eigenlijk op geen enkele plek waar we tot dan toe waren geweest. En dat gaf ook wel een relaxed tintje aan al onze verblijven.

Paspoortproblemen

In KL wijzigde onze koers op een regenachtige dag. Tja, wat moet je dan in een stad? We besloten maar naar Indonesie te gaan, wilden we toch al heen. De tickets geregeld, alsof 't warme broodjes waren, best vreemd.
Het was een solide plan, maar door een opeenstapeling van kleine dingetjes werd het toch nog een moeizame dag.
Hoe we op het vliegveld moesten komen, hadden we al uitgezocht. Gewoon de KLIA express nemen. Er waren ook bussen, stukken goedkoper, maar die gingen naar LCCT. Bleek uiteindelijk toch dat we naar die andere terminal moesten met een bus. Daar ging de tijdwinst en de rust. Want we kwamen zo'n 40 minuten voor vertrek aan...
Op het vliegveld was het druk en we konden niet zo snel onze balie vinden. Bleek al gesloten te zijn, moesten weer naar een andere balie. Gelukkig werd de bagage ingenomen, dus het vliegtuid zou in ieder geval niet meer zonder ons vertrekken.
Voor de douane moesten we ook zoeken. Eenmaal daar doorheen kwamen we in, ja, een hal met wachtende mensen voor dezelfde vlucht.
Het was een korte vlucht. Nauwelijks hadden we tijd om onze koffie op te drinken. En bij de Indonesische douane begonnen de echte problemen... Opeens besefte ik me dat we eigenlijk niet zo goed voorbereid waren op dit land. Wist niet over het visum, wist niet wat de koers van de roepiah was, wist niet waar we zouden gaan verblijven, etc.
Tijdens het doornemen van onze paspoorten begon de beamte opeens moeilijk te kijken... hij wees op de vervaldatum van Mika's paspoort. Oeps, ik had wel ergens eens iets gelezen over de minimale geldigheid van een paspoort en had ook wel even gekeken in onze paspoorten, maar niet echt berekend of die allemaal goed waren. En nu, met de wijzende meneer, kwamt ik erachter dat Mika's pas nog maar 5 maanden (en 3 weken) geldig zou zijn. En volgens de meneer moest dat 6 maanden zijn. En volgens de meneer was dat ook een internationale regel. De Grote Baas was nog bezig met Belangrijke Dingen, dus we moesten maar even wachten. Daar zaten we dan, overgeleverd aan willekeur en bureaucratie, in een kale, drukke aankomsthal zonder een plekje om even te zitten of te spelen... Na een uurtje was daar de Grote Baas, een veel te jong knulletje met een snorretje en veel strepen en andere bling-bling op zijn uniform. Hij nam plaats in zijn kantoortje, wenkte ons er ook bij te komen, maar de reden daarvan was me niet duidelijk, want eerst begon hij nog een stapel paspoorten en aanverwante papieren te voorzien van een Belangrijke Stempel.
Toen kwamen onze paspoorten aan de beurt. Hij keek ze nog eens door - nogal nutteloos want zijn onderdanen hadden reeds uitgelegd wat er aan de hand was - en gaf de indruk even diep te moeten nadenken. Toen kwamen Zijn Woorden:"Normally I must deport someone like this, but I cannot do that now because your son is still young". Inmiddels was ik al aardig geirriteerd door de situatie en had ik willen antwoorden: "Well, please deport us all now. I'd rather be somewhere else than here in your country!", maar dat leek me geen goede strategie. In plaats daarvan veinzden we geschokken te zijn. En dankbaar voor het feit dat hij onze kleintje niet zomaar alleen op het vliegtuig terug ging zetten.
Okay, het was nu duidelijk wat er moest gebeuren: een boete van USD 20. En zoals iedere toerist moesten we de visa's betalen. Een visum! Dat voelde opeens zo hopeloos ouderwets na het gemak van Maleisie en Thailand!
Toen het volgende probleem: we hadden geen Indonesisch geld bij ons en de ATM was aan de andere kant van de douane. Onder begeleiding kon ik geld gaan pinnen (alsof ik mijn gezin zou verlaten ofzo?). Ik had wat moeite met alle nulletjes. Moest ik nou echt 2.000.000 pinnen? Dat lukte niet, dus begon ik nog meer te twijfelen. Ook 1.5 miljoen lukte niet. Uiteindelijk 1 miljoen wel, maar moest ik weer terug om een ander pasje te halen, onder begeleiding natuurlijk.
Het geld was nu geregeld, de Belangrijke Stempels waren gezet, de Handtekening van de Belangrijke Meneer eronder. De hal was inmiddels helemaal verlaten, op ons na. We konden gaan... o,nee, nog even langs de balie van de Andere Beamte die onze paspoorten weer doorkeek...

Slechte blogger

O,o,o, wat ben ik toch een slechte blogger. Al een paar dagen op Koh Chang ten oosten van BKK, internet op 20 meter lopen van ons huisje... en nog steeds mijn verhalen niet met jullie gedeeld! Tja, valt ook niet mee om al die massage-salons hier gewoon langs te lopen. Nee, geen Thaise-massage zoals dat in Nederland bekend is, maar een "gewone" zeg maar. Lig nu dus eigenlijk iedere avond wel te genieten van een massage. En dan is het eigenlijk wel weer tijd om naar bed te gaan. Zeker nu, want morgenochtend heb ik "dienst" (ik ga er dan met de jongens uit).
In ieder geval kan ik melden dat met ons alles goed is en dat we het nog steeds erg naar ons zin hebben. Al weer veel avonturen beleefd, waar ik nog over hoop te gaan schrijven. Het goede nieuws is dat mijn dagboek helemaal up-to-date is, dus ik hoef de boel alleen nog maar over te schrijven.
Krijg berichten door dat er iets van lente te voelen is daar in NL. Klopt dat? Hartstikke fijn voor jullie allemaal, en voor ons is dat een leuk vooruitzicht. Ja, we beginnen de dagen al een beetje te tellen...
Als het goed is zijn er in ieder geval wel een paar fotootjes bijgezet. De verhalen erbij komen nog wel.